บทที่ 417 ตะปูในใจ

บทที่ 418 ตะปูในใจ

บนร่างของเหล่าสัตว์ประหลาดที่พันธนาการเข้าด้วยกันมีเส้นสีดำงอกเงยออกมา พวกมันบิดเบี้ยวร่างกายไล่ตามเกาหมิ่งมาอย่างไม่ลดละ

“เพื่อนของลูกทำสำเร็จแล้ว! เขารอดกลับมาจากอุโมงค์ได้!” พ่อของเกาหมิ่งเคยฝากความหวังสุดท้ายไว้ที่หลัวตง และหลัวตงก็ไม่ได้ทำให้ทั้งสองสามีภรรยาผิดหวัง

เสียงแตรจากรถโดยสารดังก้องไปไกลในเมืองที่เงียบสงัด มันพุ่งชนฝ่าม่านหมอกสีดำที่ไม่มีวันจางหายจนเกิดเป็นเส้นทาง

“ฉันเองก็ไม่นึกเหมือนกันว่าเมล็ดพันธุ์สองเมล็ดที่เคยหว่านไว้เล่นๆ ในตอนนั้น จะเติบโตได้รวดเร็วถึงเพียงนี้ จนสามารถฉุดกระชากฉันออกมาจากขุมนรกได้” เกาหมิ่งถีบประตูทางเดินที่ผุพังออก เขาเงยหน้าขึ้นมองเห็นหลัวตงที่นั่งอยู่บนที่นั่งคนขับ