บทที่ 402 มุมมองของพ่อและแม่

บทที่ 403 มุมมองของพ่อและแม่

บานประตูถูกผลักออกอย่างช้าๆ เสียงเข็มวินาทีที่เดินไปข้างหน้าดังสะท้อนอยู่ในโสตประสาท เกาหมิ่งประคองกรอบประตูไว้พลางมองภาพตรงหน้าด้วยความมึนงง

ภายในห้องที่ไม่กว้างนักเต็มไปด้วยนาฬิกาหลากหลายรูปแบบ หน้าปัดแต่ละเรือนดูราวกับใบหน้าของมนุษย์ หรือจะพูดให้ถูกก็คือ นาฬิกาแต่ละเรือนดูเหมือนจะเป็นตัวแทนของคนคนหนึ่ง

เกาหมิ่งไม่กล้าก้าวเข้าไปในทันที เขาเกาะกรอบประตูไว้แน่นแล้วหันกลับไปมองรอบๆ ด้านหลัง