บทที่ 297 แต่หนูเป็นแค่เด็กนะ

ตอนที่ 298 แต่หนูเป็นแค่เด็กนะ

สำหรับเรื่องประหลาดสารพัดที่เกิดขึ้นกับตัวเอง อาฝางชินชากับมันไปนานแล้ว หลังจากถูกแขนข้างนั้นวางลงบนพื้น เขาก็ไม่ได้แสดงท่าทีหวาดกลัวออกมาเลยแม้แต่น้อย

เด็กน้อยตบฝุ่นออกจากตัวแล้วหันมองไปรอบๆ แม้ในห้องนอนจะไม่มีใครอยู่เลย แต่เขาก็ยังโค้งคำนับอากาศอย่างมีมารยาท แล้วพูดด้วยน้ำเสียงใสซื่อว่า "ขอบคุณครับแม่! หนูจะไม่ไปในที่อันตรายหรอกครับ!"

ใบหน้าเล็กๆ นั้นน่ารักน่าเอ็นดูราวกับแอปเปิลสุกที่เห็นแล้วทำให้อยากกัดสักคำ อาฝางคว้าพู่กันแล้ววิ่งดุ๊กดิ๊กออกจากห้องนอนไปวาดรูปในสมุดการบ้านที่หามาได้

เขาแกว่งเท้าไปมา หางเล็กๆ ที่อยู่ด้านหลังชุดนอนไดโนเสาร์ก็แกว่งไกวตามไปด้วย