บทที่ 281 ความบ้าคลั่งและความจริง

ตอนที่ 282 ความบ้าคลั่งและความจริง

“ฉันรู้ว่าร่างกายฉันไม่ค่อยดี แต่ฉันไม่ได้ป่วยทางจิตแน่นอนค่ะ” หญิงวัยกลางคนส่ายหน้าพลางโบกมือปฏิเสธอย่างซื่อๆ

“คุณยังจำเสียงเรียกเข้าโทรศัพท์เมื่อครู่นี้ได้ไหมคะ? ซือถูอันไม่ได้กลับมาหรอกค่ะ ฉันออกไปหาทั่วทั้งอพาร์ตเมนต์แล้ว นั่นเป็นเพียงอาการหูแว่วของคุณเท่านั้น” น้ำเสียงของเซวียนเหวินเริ่มจริงจังขึ้นเรื่อยๆ

“หูแว่ว?” หญิงวัยกลางคนเริ่มไม่แน่ใจ

“คำถามง่ายๆ เลยนะคะ ลูกชายของคุณรักคุณมากขนาดนั้น เขาไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องแอบอยู่หน้าประตูโดยไม่ยอมมาพบคุณหรอกค่ะ”

“ใช่... ซือถูอันไม่เคยไม่รับสายฉันเลย” หญิงวัยกลางคนดูเจ็บปวด “แต่ว่า...”