บทที่ 275 บ้าน

บทที่ 276 บ้าน

สิ่งที่ก่อตัวขึ้นบนผนังเนื้อเยื่อดูพิลึกพิลั่นขึ้นเรื่อยๆ ทว่าเสียงที่แว่วเข้ามาในหูกลับดูปกติธรรมดามากขึ้นเรื่อยๆ ทั้งเสียงหัวเราะใสซื่อของเด็กๆ บทสนทนาที่อบอุ่น และความห่วงใยที่ใส่ใจในทุกรายละเอียด...

“เสียงที่ฉันได้ยินกับภาพที่ฉันเห็น ดูเหมือนจะมาจากคนละโลกกันเลย” ขนที่ต้นคอของต้าโก่วลุกชัน ที่แห่งนี้แปลกประหลาดเกินไปจนทำให้เขารู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก สัญชาตญาณร้องเตือนให้เขาถอยห่าง “เกาหมิ่ง เราอย่าเดินหน้าต่อไปเลยนะ”

ต้าโก่วไม่ค่อยเรียกชื่อเต็มของเกาหมิ่งเท่าไรนัก ครั้งนี้เขาหวาดกลัวจริงๆ