บทที่ 274 สวรรค์ของเรา

บทที่ 275 สวรรค์ของเรา

“ต้องเข้าไปจริงๆ เหรอ?” ต้าโก่วแสดงสีหน้าต่อต้านอย่างชัดเจน มันรู้สึกว่าตัวเองไม่น่าปากพล่อยพูดออกไปเมื่อครู่เลย

“ทำไมผู้ป่วยที่รักษาไม่หายจากห้องตรวจทั้งสามห้องถึงต้องเข้ามาที่นี่? ปลายทางของอุโมงค์นี้คือที่ไหนกันแน่?”

เกาหมิ่งหยิบแผนที่ที่คุณเครื่องหมายคำถามทิ้งไว้ให้ขึ้นมาดู บนนั้นไม่ได้วาดผังภายในของแผนกทางเดินอาหารไว้อย่างละเอียด แต่คุณเครื่องหมายคำถามได้วาดรูปบ้านหลังเล็กๆ ไว้ที่แผนกทางเดินอาหารแห่งนี้เพียงจุดเดียว

“แผนที่นี่วาดเหมือนเด็กอนุบาลวาดไม่มีผิด” ต้าโก่วกัดเสื้อของเกาหมิ่ง “อย่าใจร้อนไปเลย ที่นี่ดูไม่ชอบมาพากลยังไงก็ไม่รู้”