บทที่ 243 เริ่มบ้าเมื่อครึ่งปีก่อน

บทที่ 244 เริ่มบ้าเมื่อครึ่งปีก่อน

“เมื่อการจ้องมองของคนตายปรากฏขึ้น มันดูเหมือนจะไม่มีวันหายไป”

“เพื่อนของผมกลายเป็นศพ แต่เธอดูเหมือนจะยังจำคำพูดของผมได้ และจ้องมองผมอยู่ตลอดเวลา”

“พ่อกับแม่เดินไปมาในห้องนอนตอนกลางคืน บางครั้งก็ยืนข้างเตียงผมพร้อมกัน สีหน้าของพวกท่านทำให้ผมรู้สึกแปลกแยก ใบหน้าของพวกท่านเหมือนกับเพื่อนที่ตายไปแล้วของผม”

ชายหนุ่มกอดศีรษะไว้ด้วยสองมือ เขาไม่กล้านอน เพราะทันทีที่หลับตา เขาก็จะเห็นผีเหล่านั้น

“ผมพยายามช่วยตัวเอง ไปที่บ้านของเพื่อนคนนั้น เปิดประตูห้องนอนของเธอ ผมถึงได้รู้ว่าเธอชอบผมมานานแล้ว คอยจับตาดูผมมาตั้งแต่เด็ก”