บทที่ 242 ความฝันที่รุกล้ำสู่ความจริง

บทที่ 243 ความฝันที่รุกล้ำสู่ความจริง

ผมเป็นคนขี้ขลาดมาก ไม่เคยกล้าออกไปข้างนอกตอนกลางคืนคนเดียวเลย ผมมักจะรู้สึกเสมอว่ามีบางอย่างกำลังรอผมอยู่ในโถงทางเดิน

บ้านคือที่เดียวที่ทำให้ผมรู้สึกปลอดภัย แต่ตั้งแต่พ่อกับแม่หายตัวไป ทุกอย่างก็เปลี่ยนไปหมด

พ่อกับแม่หายตัวไปในบ้านนั่นแหละ คืนนั้นผมถูกเสียงของพ่อแม่ปลุกให้ตื่น พวกเขาสั่งให้ผมรีบหนีไป รีบออกจากห้องไปเสีย แต่พอผมลืมตาขึ้นมา ในห้องกลับเงียบสงัดจนน่าขนลุก

ผมเอาผ้าห่มคลุมโปงแล้วแอบมองออกไปที่ห้องนั่งเล่น เฟอร์นิเจอร์และเครื่องใช้ไฟฟ้ายังอยู่ครบ ไม่มีอะไรหายไปเลย กลับกัน... กลับมีเงาคล้ายตู้เย็นโผล่เพิ่มขึ้นมาตั้งอยู่ในห้อง