บทที่ 234 th

第235章 มองไม่เห็นผู้คน

ความงามที่เรียบง่ายไม่อาจบรรยายถึงผู้หญิงคนนี้ได้เพียงพอ ไม่ใช่แค่ความดึงดูดจากใบหน้าและรูปลักษณ์ภายนอกเท่านั้น แต่ท่วงท่าและกลิ่นอายที่แผ่ออกมาจากตัวเธอนั้นพิเศษอย่างยิ่ง

เหล่าเซาจ้องมองจนตาค้าง ในขณะที่ซู่ม่อซึ่งหลบอยู่ด้านหลังกลับค่อยๆ เบนสายตาหนี เขาไม่ได้เขินอาย แต่เขารู้สึกปวดหัวแปลบๆ ราวกับว่าเคยพบผู้หญิงคนนี้มาก่อนในชาติปางก่อน และเคยเกิดเรื่องที่ไม่น่าอภิรมย์ขึ้นระหว่างกัน

หญิงสาวดูเหมือนจะไม่คาดคิดว่าพอเข้ามาในโรงพยาบาลแล้วจะเจอเข้ากับนักศึกษามหาวิทยาลัยสี่คนที่มีแววตา "ใสซื่อ" เธอคลี่ยิ้มบางๆ ออกมา "พวกคุณเห็นน้องชายฉันบ้างไหมคะ? เขาเป็นคนอารมณ์ประหลาดเพราะเรื่องรูปลักษณ์น่ะค่ะ เลยชอบ..."