บทที่ 226 เมืองที่มีประชากรหนึ่งร้อยคน

บทที่ 227 เมืองที่มีประชากรหนึ่งร้อยคน

ประตูเลือดเติบโตขึ้นภายในบ้านหลังเก่าของจางติ่ง กลายเป็น "ผู้อยู่อาศัย" เพียงหนึ่งเดียวของบ้านหลังนี้

ยามค่ำคืนปกคลุมไปทั่วเขตเมืองเก่าและลี่ซาน ท่ามกลางตึกอพาร์ตเมนต์เก่าแก่ที่ตั้งตระหง่านซ้อนทับกัน เกาหมิ่งได้ก้าวเดินไปข้างหน้าอีกก้าวหนึ่ง

"คราวหน้าถ้าจะเข้าสู่โลกแห่งเงา ก็คงไม่ต้องยุ่งยากขนาดนี้แล้ว" เกาหมิ่งหยิบรูปหน้าศพวันเกิดออกมา แล้วผลักประตูเลือดเปิดออกอีกครั้งท่ามกลางกลุ่มคนที่รายล้อม

ภายนอกประตูคือบ้านของจางติ่งเมื่อสิบปีก่อน ส่วนภายในคือโลกที่เต็มไปด้วยเงาที่ไหลเวียน ผ่านประตูบานนี้ใครก็สามารถเข้าออกทั้งสองโลกได้อย่างอิสระ ทว่าคนที่จะผลักประตูนี้ให้เปิดออกได้ง่ายๆ มีเพียงเกาหมิ่งเท่านั้น