บทที่ 212 โพรมีธีอุสแห่งห้องสิบสาม

บทที่ 213 โพรมีธีอุสแห่งห้องสิบสาม

ท่ามกลางราตรี สายฝนโหมกระหน่ำ และความวุ่นวายที่ปะทุขึ้น

อาคารสำนักงานสืบสวนเขตตะวันออกตั้งตระหง่านอยู่ใต้กลุ่มเมฆทมิฬ บดบังแสงสว่างเพียงน้อยนิดที่หลงเหลืออยู่

เงาขนาดมหึมาปกคลุมทุกคนบนถนนควีนส์ รวมถึงซู่ม่อด้วย

หากมองเหตุการณ์หายนะนี้ผ่านสายตาของคนธรรมดา ชีวิตคนก็ไม่ต่างอะไรกับใบไม้แห้งที่ลอยเคว้งอยู่ในกระแสน้ำ ดูเล็กจ้อยและน่าเวทนา

“เกมเรื่องเล่าสยองขวัญแบบกลุ่มเริ่มขึ้นแล้ว”

ซู่ม่อจอดรถมอเตอร์ไซค์ส่งอาหารทิ้งไว้บนเส้นทางหลบหนี เขาหยิบหมวกแก๊ปและหน้ากากอนามัยขึ้นมาสวม สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะล้วงมือเข้าไปในกระเป๋า สัมผัสไม้กางเขนที่ซื้อมาจากอินเทอร์เน็ตและมีดพับเล่มหนึ่ง