บทที่ 164 ความท้าทายระดับนรก

บทที่ 165 ความท้าทายระดับนรก

เกาหมิ่งมีความเข้าใจเรื่องโรคกลัวเป็นอย่างดี เขารู้ว่าระยะสุดท้ายของโรคกลัวคือการหลอมรวมความหวาดกลัวของทุกคนออกมาให้เป็นรูปธรรม แต่เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่าจีเจ๋อจะนำเอา "เซียนเลือดเนื้อ" มาเป็นจินตนาการแห่งความกลัวของตน

สิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าแตกต่างจากเทพผีเลือดเนื้อในใจของเกาหมิ่งโดยสิ้นเชิง จีเจ๋อเหมือนจะดัดแปลงมันไปจากพื้นฐานเดิม ต้นไม้ใหญ่เลือดเนื้อที่สูงเสียดฟ้าต้นนั้น แม้แต่เกาหมิ่งที่เป็นเซียนเลือดเนื้อตัวจริงยังรู้สึกหนาวสั่นไปถึงกระดูก

"นี่คือร่างสุดท้ายของเซียนเลือดเนื้ออย่างนั้นหรือ? ต้นไม้ต้นหนึ่งเนี่ยนะ?"

เกาหมิ่งเองก็ไม่รู้ว่าตนเองจะกลายเป็นอะไรในอนาคต ตอนนี้เขารู้สึกได้เพียงโซ่ตรวนทั้งหมดในเรือนทัณฑ์ที่กำลังสั่นระรัวกระทบกัน และเทพผีแปดแขนที่กำลังตื่นเต้นอย่างบ้าคลั่ง

"วิ่งสิ! ยังจะยืนบื้ออยู่อีกทำไม!" ซีซานนับว่าเป็นคนจริง แม้ตัวเองจะวิ่งหนีไปแล้วแต่ก็ยังอุตส่าห์ย้อนกลับมา เขาพุ่งตัวเข้ากระแทกเกาหมิ่งให้พ้นทาง "รีบไปเร็ว!"

เกาหมิ่งที่ยืนอยู่ดีๆ ถูกผลักจนล้มลงไปกองข้างเก้าอี้ เขาเงยหน้าขึ้นมอง

กิ่งก้านเลือดเนื้อขนาดมหึมาแปดกิ่งกำลังแผ่ขยายไปทั่วเพดานหอประชุม เส้นเลือดฝอยนับไม่ถ้วนเติบโตอย่างบ้าคลั่ง ต้นไม้ใหญ่เลือดเนื้อเริ่มแตกยอดใบ ทุกใบไม้ล้วนก่อตัวขึ้นจากความหวาดกลัวของเหล่านักเรียน