บทที่ 152 บางครั้งการเป็นผีก็สิ้นหวังไม่น้อย

บทที่ 153 บางครั้งการเป็นผีก็สิ้นหวังไม่น้อย

“กลับมาอีกแล้วเหรอ?” ตอนแรกเกาหมิ่งแค่รู้สึกว่าตุ๊กตาตัวนั้นคุ้นตา แต่พอเพ่งมองอย่างละเอียดถึงสามรอบ เขาก็ยืนยันได้ทันทีว่าตุ๊กตาผ้าตัวนั้นคือต้นตอของโรคกลัว!

“เมื่อวานฉันไม่ได้โยนมันทิ้งไว้ในอพาร์ตเมนต์หมายเลข 6 แล้วหรอกเหรอ?! เป็นไปไม่ได้!”

เดิมทีเกาหมิ่งตั้งใจจะใช้โรคกลัวสร้างผลกระทบเชิงลบต่อสภานักเรียน เพื่อลดทอนอำนาจการควบคุมโรงเรียนของตึกหมายเลข 6 เพราะถึงกฎของโรงเรียนจะแข็งแกร่งแค่ไหน ก็ยังต้องมีคนคอยบังคับใช้ แต่เขาคาดไม่ถึงเลยว่าเพื่อนร่วมชั้นห้อง 13 ที่ไม่เคยปรากฏตัวมาก่อนจะนำตุ๊กตาตัวนี้ออกมาได้