กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นิยายแปลฟังเอง
บทที่ 140 ให้ฉันวาดภาพให้เธอเถอะ
ภายในห้องศิลปะที่เต็มไปด้วยสีแดงฉานไหลนอง เสียงเย็นเยียบของครูสอนศิลปะดังก้องไปทั่ว ตลอดหลายปีที่เธอสอนมา ไม่เคยเจอเหตุการณ์เช่นนี้มาก่อน ไม่ว่าจะตอนที่ยังมีชีวิตอยู่ หรือหลังจากตายไปแล้วก็ตาม
“นักเรียนจะหนีออกจากห้องเรียนในเวลาเรียนทั้งหมดได้อย่างไร?”
เสียงของเธอเล็ดลอดออกมาจากผืนผ้าใบ ทันใดนั้น ภาพวาดฆาตกรต่อเนื่องทั้งหมดบนกระดานก็เปลี่ยนเป็นใบหน้าของเหยื่อคนเดียวกัน
ผลงานทั้งห้าชิ้นมีธีมเป็นห้องเรียนและนักเรียน ในภาพไม่มีใครตาย แต่หากสังเกตให้ดีจะพบว่านักเรียนส่วนใหญ่กำลังจ้องมองไปที่หน้าชั้นเรียน ทว่าตำแหน่งที่ครูควรจะยืนอยู่กลับว่างเปล่า