บทที่ 126 เอี๋ยนซีจือ

บทที่ 127 เอี๋ยนซีจือ

เกาหมิ่งรู้สึกขนลุกซู่เมื่อถูกหญิงชราจ้องมอง ดวงตาของเอี๋ยนซีจือราวกับสามารถมองทะลุความลับทุกอย่างในใจเขาได้

“เธอเป็นนักเรียนใหม่เหรอ?” เอี๋ยนซีจือหยุดยืนตรงหน้าเกาหมิ่ง “ทำไมถึงมีคนเกาะติดตัวเธอมาเยอะแยะขนาดนี้!”

คำพูดของอาจารย์ใหญ่เอี๋ยนทำเอาติงย่วนถึงกับอึ้ง เขาเชื่อคำพูดของเกาหมิ่งสนิทใจและมองว่าเกาหมิ่งเป็นเพื่อนร่วมชั้นของจั๋วจวิน เขารู้ว่าเกาหมิ่งมีความลับบางอย่าง แต่ไม่ว่าจะอย่างไร เกาหมิ่งก็ควรจะเป็นคนที่มีชีวิตอยู่

“อาจารย์ใหญ่เอี๋ยนครับ พวกเขาเต็มใจเกาะติดผมเอง ไม่ไปไหน นั่นไม่ได้แปลว่าผมเป็นที่นิยมและสามารถมอบความรู้สึกปลอดภัยให้พวกเขาจนพวกเขาต้องพึ่งพาผมหรอกหรือครับ?” เกาหมิ่งไม่ได้พูดเล่น เขาคิดเช่นนั้นจริงๆ