บทที่ 105 th

第106章 คนผีกินเรียบ

ร่างกายที่ขดตัวอยู่ ความแค้นของผีน้ำเปรียบเสมือนหนามพิษที่ทิ่มแทงเกาหมิ่งไม่หยุดหย่อน แม้จะหนีออกมาได้แล้ว แต่ความอาฆาตก็ยังไม่จางหายไป

เมื่อเห็นเกาหมิ่งเจ็บปวดถึงเพียงนั้น จางติ่งก็เดินเข้าไปหาเงียบๆ แล้วยื่นมือไปกดลงบนศีรษะของเขา

ความเจ็บปวดและแรงอาฆาตที่ตกค้างอยู่ในร่างเกาหมิ่งค่อยๆ ไหลทะลักเข้าสู่ฝ่ามือของจางติ่งดุจสายน้ำ ไม่นานนัก หลังมือของจางติ่งก็ปรากฏบาดแผลใหม่ขึ้นมาอีกครั้ง

ในขณะเดียวกัน เกาหมิ่งก็รู้สึกโล่งขึ้นมาก

เขาลืมตาขึ้น หอบหายใจถี่รัว พลางกุมหน้าอกแล้วค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นนั่ง ก่อนจะหันไปพูดกับไป๋เซียวว่า "ช่วยออกมาได้ไม่หมด ผมทำเต็มที่แล้ว"

ไป๋เซียวเป็นคนเย็นชา เขาไม่รู้ว่าควรตอบโต้เกาหมิ่งอย่างไรดี ผ่านไปครู่หนึ่งจึงเอ่ยขึ้นว่า "ขอบคุณที่ช่วยลูกทีมของผม และน้องสาวของผมด้วย"

นี่อาจเป็นครั้งแรกในชีวิตของไป๋เซียวที่กล่าวคำขอบคุณ เขาพูดช้าๆ และจริงจังมาก