บทที่ 98 เป็นคนที่มีความสุขนั้นเจ๋งกว่าความสำเร็จนะ

บทที่ 99 เป็นคนที่มีความสุขนั้นเจ๋งกว่าความสำเร็จนะ

“บันทึกการทำงานระบุให้เราจัดการศพเด็กสองศพ และในตู้เสื้อผ้าของพนักงานก็มีรูปถ่ายเด็กสองคนวางอยู่พอดี”

รูปถ่ายไม่ได้วางราบอยู่ในตู้เสื้อผ้า แต่พิงอยู่กับผนังด้านในของตู้ ราวกับกำลังสักการะบุคคลในรูป

เกาหมิ่งวิ่งไปที่แผนกอาหารสดของซูเปอร์มาร์เก็ต แล้วเปิดตู้แช่แข็งขนาดใหญ่ทีละตู้

“คุณคิดว่าศพจะซ่อนอยู่ในตู้แช่แข็งเหรอ?” หนุ่มแว่นพนักงานใหม่กับจู้เหมี่ยวเหมี่ยวก็เดินตามมา

“ไม่เห็นรอยเลือด ไม่ได้กลิ่นเหม็นเน่า ดังนั้นศพอาจถูกแช่เย็นไว้” เกาหมิ่งย้ายตะกร้าโยเกิร์ตออกไป ตอนแรกเขาก็ไม่ได้สนใจอะไร แต่เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นวันผลิต เขาก็ชะงักไปครู่หนึ่ง “วันผลิตเมื่อสิบปีที่แล้วเหรอ?”

“สิบปีที่แล้ว?” จู้เหมี่ยวเหมี่ยวรับเครื่องดื่มมา เธอเปิดฝาแล้วดมดู “ไม่มีกลิ่นแปลก ๆ เลย หรือว่าพิมพ์ผิดคะ?”

เกาหมิ่งหยิบสินค้าอื่น ๆ ขึ้นมาดูอย่างไม่ตั้งใจ เขาก็พบว่าสินค้าทุกชิ้นในซูเปอร์มาร์เก็ตมีวันผลิตเมื่อสิบปีที่แล้วทั้งหมด

“ทำไมถึงเป็นของเมื่อสิบปีที่แล้วทั้งหมดเลยล่ะ?”

กระดิ่งที่ประตูซูเปอร์มาร์เก็ตดังขึ้น การนับถอยหลังบนจออิเล็กทรอนิกส์หยุดลง ชายชราคนหนึ่งที่เปลือยท่อนบน ถือเสื้อยืดในมือ เดินเข้ามาในซูเปอร์มาร์เก็ต ร่างกายของเขาเปียกโชกไปด้วยฝนที่ตกลงมาอย่างหนัก ผิวหนังซีดขาวเพราะแช่น้ำ