บทที่ 94 ศิลปินผู้คลุ้มคลั่ง

ตอนที่ 95 ศิลปินผู้คลุ้มคลั่ง

“ฉันไม่มีโอกาสฆ่านายงั้นเหรอ?”

เกาหมิ่งรู้สึกว่าสภาพของเซี่ยหยางผิดปกติอย่างมาก ชื่อของอีกฝ่ายมีความหมายถึงฤดูร้อนที่รุ่งโรจน์และแสงอาทิตย์ที่อบอุ่น แต่ตัวตนภายในกลับเปรียบเสมือนห้วงเหวที่แสงสว่างไม่มีวันส่องถึง ไม่มีใครคาดเดาความคิดที่แท้จริงในใจเขาได้เลย