บทที่ 93 ฉันกับศพของฉัน

บทที่ 94 ฉันกับศพของฉัน

เซี่ยหยางในภาพวาดสีแดงกำลังนั่งอยู่บนโซฟา เขาหันกลับมามอง ในขณะที่เกาหมิ่งในห้องนั่งเล่นของโลกความจริงยืนอยู่ข้างโซฟา หันหน้าเข้าหาผนัง

ทั้งสองจ้องมองกันและกัน สีแดงที่ไหลเวียนกับความมืดที่บิดเบี้ยวแบ่งแยกภาพตรงหน้าออกเป็นสองส่วน

เมื่ออยู่ในภาพวาด เซี่ยหยางดูเหมือนจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของมันไปแล้ว เขายิ้มออกมาเหมือนเช่นเคย ก่อนที่สายตาจะค่อยๆ เลื่อนจากเกาหมิ่งไปยังมือของตัวเอง

บนมือนั้นไม่ได้เปื้อนสีวาดรูป แต่เป็นเลือดสดๆ ทุกนิ้วมืออาบชุ่มไปด้วยเลือดของผู้เคราะห์ร้าย

เซี่ยหยางอมนิ้วมือข้างหนึ่งไว้เบาๆ แล้วหลับตาลง ราวกับกำลังดื่มด่ำกับความรู้สึกบางอย่าง

จู่ๆ เขาก็เหมือนจะนึกอะไรออก จึงหันหลังเดินขึ้นชั้นบนไป