บทที่ 71 อย่าหาว่าฉันปากมากเลยนะ

บทที่ 71 อย่าหาว่าฉันปากมากเลยนะ

หว่านชิวปรากฏตัวครั้งสุดท้ายที่ร้านบะหมี่ข้างอพาร์ตเมนต์ซื่อสุ่ย กล้องวงจรปิดแสดงให้เห็นว่าเขามีจุดประสงค์ชัดเจนมาก มุ่งหน้าข้ามถนนและเข้าไปในตึก B ของอพาร์ตเมนต์ซื่อสุ่ย

"เจ้าเด็กนี่ไม่ได้ความจำเสื่อมไปจริงๆ ใช่ไหม?" เกาหมิ่งเองก็ต้องจ่ายราคาที่แสนสาหัส ถึงได้โอกาสนี้มา

เกาหมิ่งเร่งฝีเท้า เขาพบรอยรองเท้าที่ยังไม่แห้งในโถงทางเดิน และวิ่งรวดเดียวขึ้นไปถึงชั้นห้า

"รอยรองเท้าหายไปแล้วเหรอ?"

เมื่อเลี้ยวหัวมุม เกาหมิ่งก็พบว่าประตูห้อง 506 แง้มอยู่ ใบปลิว GG จำนวนมากที่เคยเสียบอยู่บนประตูก็ตกอยู่บนพื้น

"ห้อง 506 น่าจะไม่มีคนอยู่มานานแล้ว"

เกาหมิ่งหยิบใบปลิว GG ที่พื้นขึ้นมา เช็ดฝุ่นหนาเตอะที่เกาะอยู่บนนั้นออก แล้วมองเข้าไปในห้อง 506

ประตูเหล็กกันขโมยเต็มไปด้วยฝุ่น แต่ภายในห้องกลับสะอาดมาก ราวกับมีคนมาทำความสะอาดทุกวัน