บทที่ 70 นักออกแบบเกมเรื่องเล่าสยองขวัญ

บทที่ 70 นักออกแบบเกมเรื่องเล่าสยองขวัญ

“อรุณสวัสดิ์”

ท่าทีของเกาหมิ่งในตอนนี้ดูไม่เหมือนคนปกติทั่วไปนัก ทั้งที่เห็นคราบเลือดและบาดแผล แต่เขากลับไม่เพียงไม่หนีไปไหน แถมยังยืนขวางทางออกไว้อีก

จู่ๆ เขาก็เอ่ยปากขึ้น ทำให้เว่ยต้าโหย่วตกใจจนถือโทรศัพท์ไม่อยู่ มันร่วงหล่นลงบนพื้นทันที

“เกาหมิ่ง?” เว่ยต้าโหย่วขยับตัวถอยหลังจนชิดกำแพง ไม่มีทางให้ถอยได้อีก

“นายอยากจะโทรหาใครเพื่อบอกอะไรฉันงั้นเหรอ?” เกาหมิ่งเขย่าโทรศัพท์ในมือพลางเผยรอยยิ้มเหมือนเพื่อนเก่าที่ไม่ได้เจอกันนาน แต่รอยยิ้มนี้กลับทำให้เว่ยต้าโหย่วรู้สึกขนลุกซู่

“คนพวกนั้นนายเป็นคนฆ่าใช่ไหม! ฉันเห็นกับตา!” เว่ยต้าโหย่วรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วรักษาระยะห่างจากเกาหมิ่ง