กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นิยายแปลฟังเอง
บทที่ 67 โอ้แม่เจ้าโว้ย
เกาหมิ่งหมุนตัวกลับมาอย่างกะทันหัน ทำให้ฉีเยี่ยนได้เห็นดวงตาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยของเขา!
“พะ…พวกเดียวกัน?”
ไม่เปิดโอกาสให้ฉีเยี่ยนได้ตั้งตัว ก้อนอิฐในมือของเกาหมิ่งก็ฟาดลงมาอย่างหนักหน่วง หนึ่งครั้ง สองครั้ง สามครั้ง!
ฉีเยี่ยนที่ถูกหมวกเสื้อกันฝนบดบังทัศนวิสัยล้มลงกับพื้น เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าจะมีคนแอบอยู่ข้างหลังและจู่โจมเขาอย่างกะทันหันเช่นนี้
เขาพยายามจะดิ้นรน แต่เกาหมิ่งกลับยัดยาเม็ดหนึ่งเข้าปากเขา
“แก…” สมองของเขาหมุนคว้าง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะฤทธิ์ยาหรือเพราะกะโหลกศีรษะที่แตกออกกันแน่
“สันดานไม่เคยเปลี่ยน!” ขณะที่เกาหมิ่งกำลังจะฟาดครั้งที่สี่ เขาก็นึกขึ้นได้ว่าในเวลานี้ฉีเยี่ยนอาจจะยังไม่ได้ฆ่าใคร หากเขาพลั้งมือฆ่าฉีเยี่ยนเข้าจริงๆ เรื่องราวคงจะยุ่งยากเกินกว่าจะอธิบาย