บทที่ 56 th

56. บทที่ 56 คนสติเฟื่อง

เกาหมิ่งสร้างความเป็นไปได้ขึ้นมาในจุดที่เป็นไปไม่ได้ เขาจัดการกลืนกินหัวใจเลือดเนื้อที่วิญญาณร้ายซ่อนไว้ในส่วนลึกของสวนสนุกแห่งการฆ่าฟัน ส่วนซือถูอันเองก็พบหนทางรอดในแดนตาย เขาเลือกยอมรับจิตสำนึกของวิญญาณร้ายและหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับฆาตกรที่คอยทรมานตนเอง

“ผมไม่เข้าใจจริงๆ คุณมีทรัพย์สินที่คนธรรมดาใช้กี่ชาติก็ไม่หมด มีเส้นสายอยู่ทั่วเมืองฮั่นไห่ ทั้งยังได้รับความเคารพและศรัทธาจากชาวเมืองมากมาย อะไรที่คุณอยากได้ก็ล้วนหามาได้ ทำไมถึงยังต้องเข้าร่วมสำนักงานสืบสวน? ทำไมต้องลงมือสร้างความสิ้นหวังด้วยตัวเอง?” เกาหมิ่งในฐานะนักให้คำปรึกษาทางจิตวิทยาประจำเรือนจำนักโทษเดนตาย เขาเคยพบเจอผู้คนมามากมาย แต่คนประเภทซือถูอันนั้นพบได้ยากยิ่ง