บทที่ 51 th

第51章 ซือถูอัน

พ่อครัวผู้มีใบหน้าเละเทะผลักประตูไม้สีแดงสดออกไป คนที่อยู่ด้านนอกได้ยินเสียงสวดมนต์แว่วมา พร้อมกับกลิ่นเนื้อหอมหวนชวนน้ำลายสอ

เกาหมิ่งเดินตามหลังพ่อครัวเข้าไป เขาเห็นภายในห้องเต็มไปด้วยภาพวาดใบหน้าคน แต่ละคนมีรูปร่างหน้าตาประหลาดพิสดาร และมีชื่อของพวกเขาเขียนกำกับไว้

“ภาพวาดแต่ละใบแทนคนเป็นหนึ่งคนงั้นหรือ?”

กลิ่นเนื้อจางๆ โชยออกมาจากภาพวาดเหล่านั้น เกาหมิ่งถึงได้ตระหนักว่าภาพคนเหล่านี้ไม่ได้วาดลงบนกระดาษ แต่ถูกวาดลงบนแผ่นหนังมนุษย์

เมื่อก้าวเข้าสู่ห้องประหลาดนี้ เกาหมิ่งรู้สึกราวกับถูกดวงตานับคู่จ้องมอง กงสี่ที่เดินตามหลังมาถึงกับทรุดเข่าลงกับพื้นทันที ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้น