กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นิยายแปลฟังเอง
บทที่ 45 กลัว... หวาดกลัว
เมื่อความฉาบฉวยจางหายไป ชีวิตก็หวนคืนสู่ความเรียบง่ายที่แท้จริง
หน้าประตูห้องเช่าขนาดเล็กที่ดูถ่อมตัวและเงียบสงบ เด็กๆ กำลังวิ่งไล่หยอกล้อกันด้วยรอยยิ้มที่ไร้เดียงสา
เพื่อนบ้านทักทายกันอย่างสนิทสนม พวกเขาไม่ชอบการส่งข้อความผ่านหน้าจอโทรศัพท์ แต่กลับชอบที่จะเดินทอดน่องไปตามระเบียงตึกเก่าๆ มากกว่า
โคมไฟสีแดงสดถูกแขวนไว้สูงเด่น ผู้พักอาศัยในอพาร์ตเมนต์ตั้งแผงลอยขายของกันเองที่ข้างทางเดิน มีทั้งของเล่นทำมือ ผ้าหลากสี รวมถึงร้านหมอฟัน ร้านขายเนื้อ และร้านอาหาร
ผู้คนต่างซื่อสัตย์ไม่เก็บของตกหล่น ประตูบ้านไม่ต้องปิดล็อก ดูเหมือนว่าภายในอพาร์ตเมนต์ซื่อสุ่ยแห่งนี้ได้ก่อตัวเป็นสังคมเล็กๆ ที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว
มันถูกตัดขาดจากโลกภายนอก ผู้คนที่นี่ต่างมีรอยยิ้มบนใบหน้า ราวกับไม่มีความทุกข์ร้อนใดๆ
"ทั้งสองท่านดูไม่คุ้นหน้าเลย มาดูห้องพักหรือครับ?" เสียงที่ฟังดูรื่นหูอย่างประหลาดดังขึ้น ชายหนุ่มในชุดสูทเก่าคร่ำคร่าสไตล์วินเทจเดินเข้ามาขวางทางเกาหมิ่งและจู้เหมี่ยวเหมี่ยวไว้
เขายกมือขึ้นปิดปาก ดวงตาที่วาวโรจน์ดูราวกับจะพูดจาได้