บทที่ 32 แต่ผมชอบให้คนอื่นเรียกว่าหมอเกามากกว่า

บทที่ 32 แต่ผมชอบให้คนอื่นเรียกว่าหมอเกามากกว่า

ร่างของเหยียนฮวาสูงใหญ่จนบดบังแสงทั้งหมดเมื่อเขายืนขึ้น เกาหมิ่งดูบอบบางราวกับลูกเจี๊ยบตัวน้อย ๆ ต่อหน้าเขา ราวกับว่าหมัดเดียวก็สามารถทุบให้ตายได้ แต่หมัดที่เคยทุบทำลายใบหน้ามานับไม่ถ้วนของเขากลับไม่สามารถฟาดลงไปได้ในครั้งนี้

'เพชฌฆาต' ผู้ชนะ 13 ครั้งติดต่อกันบนเวทีมวยใต้ดิน ไม่เคยลังเลเช่นนี้มานานแล้ว

เหยียนฮวาไม่ใช่คนเลว ไม่ว่าจะมองในแง่ใด เขาก็ไม่ถือว่าเป็นคนเลวเลย แต่ถ้าปล่อยเขาไปโดยไม่สนใจ ปล่อยให้เขาดำเนินไปตามเนื้อเรื่องเกมเดิม เขาก็จะถูกลากลงสู่ความพินาศด้วยความปรารถนาที่จะโจมตีที่ควบคุมไม่ได้และจิตใจที่เน่าเฟะ และในที่สุดก็จะกลายเป็นหนึ่งในฆาตกรต่อเนื่องที่อันตรายที่สุดในฮั่นไห่