บทที่ 29 สิ่งล่อใจของคำว่าบ้าน

บทที่ 29 สิ่งล่อใจของคำว่าบ้าน

ความกลัวแบ่งออกเป็นสี่ระดับ แต่ละระดับจะเผยให้เห็นภาพที่แตกต่างกันออกไป

ก่อนหน้านี้เกาหมิ่งอยู่ในระดับแรก ซึ่งภาพที่เห็นยังไม่ต่างจากความเป็นจริงเท่าใดนัก แต่ยิ่งจมดิ่งลงสู่ความกลัวที่ลึกซึ้งขึ้น ภาพที่ปรากฏก็จะยิ่งบิดเบี้ยวและน่าสะพรึงกลัวมากขึ้นเท่านั้น

เพื่อช่วยเหลือคนอื่นๆ ในทีมสืบสวน เกาหมิ่งจึงเลือกที่จะเผชิญหน้ากับความกลัวโดยตรง จนในที่สุดเขาก็มาถึงส่วนลึกของเงามืดและได้เห็นภาพเดียวกับที่เพื่อนร่วมทีมเห็น

พ่อแม่ที่ร่างกายผิดรูปบิดเบี้ยวรวมร่างกันกลายเป็นสัตว์ประหลาดที่น่าสยดสยอง เกาหมิ่งไม่แน่ใจว่านี่เป็นสิ่งที่เด็กจากห้อง 405 จินตนาการขึ้นมา หรือเป็นสิ่งที่เหล่าเจ้าหน้าที่สืบสวนสร้างขึ้นมาเองภายใต้การชี้นำทางจิตวิทยา