บทที่ 14 th

第14章 โซ่ตรวนเส้นแรก

โทรศัพท์มือถือของจ้าวสี่หลุดออกจากบาดแผลของเขา ร่วงหล่นผ่านสายฝนลงสู่พื้นเบื้องล่าง

ความสูงห้าชั้นทำให้โทรศัพท์เครื่องนั้นแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ พังยับเยินจนไม่เหลือชิ้นดี

เศษเสี้ยวชีวิตที่จ้าวสี่บันทึกไว้ในโทรศัพท์ คำพูดที่เขาเคยพร่ำบอกตัวเองในยามโดดเดี่ยว ชีวิตที่เขาโหยหาและอิจฉา รวมถึงความมืดมนโหดร้ายที่เขาฝังไว้ในใจ ทั้งหมดนั้นมลายหายไปพร้อมกับสายฝน

เสื้อผ้าของเกาหมิ่งเปียกโชกไปหมดแล้ว เขาเริ่มปีนกลับขึ้นไปหลังจากได้ยินเสียงโทรศัพท์ตกกระทบพื้น

"จับไว้ให้แน่น! เจ้าคนบ้าเอ๊ย! กล้ากระโดดลงไปจริงๆ ด้วย!"

"ระวังหน่อย! นายยังต้องผ่านหน้าต่างชั้นห้านะ!"

เจ้าหน้าที่สืบสวนและครูเหยาต่างก็เปียกปอนไปครึ่งตัว ทั้งสองทุ่มแรงทั้งหมดที่มีดึงตัวเกาหมิ่งขึ้นไป