กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 97 ญาติผู้แสนมีน้ำใจ
เฉินอี้เดาไม่ผิด สองนาทีต่อมา ข้อความในกลุ่มก็ดังขึ้นอีกครั้ง
หวังชวน: หมดเกลี้ยงจริง ๆ เหลือแค่ยาทาแก้ฟกช้ำกับยาผู้หญิง
หวงซง: หรือเราจะตุนของกินกันหน่อย? เผื่อโลกแตกขึ้นมาล่ะ?
หวังจิงเชียน: ฉันเกิดใหม่แล้ว เกิดใหม่ในวันที่โดนซอมบี้กัดตาย...
เฉินอี้: ขอบใจที่ชวน ตอนนี้อยู่บนรถ ใกล้ถึงซูเปอร์มาร์เก็ตแล้ว
ใช่แล้ว กินข้าวเสร็จเฉินอี้ก็ออกเดินทางไปซูเปอร์มาร์เก็ตแล้ว
ดูจากความเร็วในการแพร่ระบาดของโรคครั้งนี้ ไม่ช้าก็เร็วที่นี่คงโดนด้วย ตุนของไว้หน่อยดีกว่า
พอถึงซูเปอร์มาร์เก็ตก็พบว่าข้างในมีคนเยอะมาก ส่วนใหญ่เป็นคนหนุ่มสาว