กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ตอนเย็น
ฝูเป่านั่งอยู่บนม้านั่งเตี้ยมองดูย่าหั่นแตงโมให้~
ทันใดนั้นนอกลานบ้านก็มีเสียงความเคลื่อนไหวดังกุกกักแว่วมา ติดตามมาด้วยเสี่ยววังที่คาบอะไรกันบางอย่างพุ่งพรวดเข้ามา
เสี่ยวไป๋ขดตัวซุกอยู่บนหลังของเสี่ยววัง
“เสี่ยววังตัวเหม็น เสี่ยวไป๋ตัวเหม็น พวกเธอทิ้งฉันไว้แล้วไปเล่นกันเอง!”
เสี่ยวฝูเป่าเท้าสะเอวตะโกนร้องอย่างโกรธเกรี้ยว
เสี่ยววังอ้าปากคลาย ลูกแกะตัวขนาดย่อมตัวหนึ่งก็ร่วงลงบนพื้น
ฝูเป่าไม่สนใจกินแตงโมแล้ว หวังซิ่วเอ๋อก็โยนมีดทำครัวทิ้งไปดูลูกแกะเช่นกัน
ลูกแกะร่อแร่ใกล้หนึ่งลมหายใจ คาดว่าคงเป็นเพราะตกใจกลัวจนถึงขั้นขับถ่ายราดออกมา
เสี่ยววังกับเสี่ยวไป๋เดินมาด้วยความรังเกียจอย่างยิ่ง