กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
คำถามของฝูเป่าทำให้พวกท่านที่อยู่ในที่นั้นต่างรู้สึกปวดใจขึ้นมาอีกครั้ง
“ไม่หรอกจ้ะ!”
พวกท่านยังคงปลอบโยนเช่นนี้
ฝูเป่าถึงยอมกินข้าวเช้าอย่างว่าง่าย
สวี่เจี้ยนหรงตามพ่อเฒ่าเจียงไปทำงานที่แปลงนาเวลานี้ถึงเพิ่งกลับมา
ก็แค่ไปทำงานในแปลงนามาทั้งเช้า เป็นงานเกษตรแค่ราว ๆ สองชั่วโมงเท่านั้น สวี่เจี้ยนหรงก็ทำเอาเอวของตัวเองเคล็ดขัดยอกเสียแล้ว
เป็นพ่อเฒ่าเจียงที่เรียกคนหนุ่มสองคนในหมู่บ้านให้ช่วยแบกเขากลับมา
“ฝูเป่า รีบมาดูให้ตาเขยของเธอเร็วเข้า!”
พ่อเฒ่าเจียงรีบร้องตะโกน
สวี่เจี้ยนหรงถูกวางลงบนเตียงในห้องของตัวเอง ปวดจนเหงื่อกาฬผุดพลอย แต่ก็ยังฝืนทนเอ่ยขอบคุณคนหนุ่มทั้งสองคนที่มาส่งตน