ตอนที่ 190 ตระกูลสวี่ตัดสินใจกลับภูมิลำเนาตามครอบครัวฝูเป่า

เมื่อมองดูฝูเป่าที่นั่งแกว่งขากลมป้อมอย่างสบายอารมณ์อยู่ข้างเตียง เมิ่งอิ๋งก็พลอยอารมณ์ดีไปด้วย

“อ้าว ฝูเป่าของพวกเราเป็นคุณหมอตัวน้อยด้วยหรือนี่”

เธอมองฝูเป่าที่วางมาดจริงจังราวกับเป็นเรื่องคอขาดบาดตาย ก็นึกเพียงว่าเด็กน้อยมาหาเธอเพื่อเล่นขายของเท่านั้น

ฝูเป่าจับแขนของยายทวดฝ่ายแม่ไว้

แขนนั้นผอมแห้งจนเหลือเพียงหนังหุ้มกระดูก ฝูเป่ายิ้มตาหยีแล้วพูดว่า “เมื่อก่อนยายทวดฝ่ายแม่ไม่ยอมกินข้าวดี ๆ ต่อไปต้องกินให้อิ่มแปล้เลยนะเจ้าคะ~”

“จ้ะ คุณหมอตัวน้อยฝูเป่า ฉันจำไว้แล้ว”

เมิ่งอิ๋งพิงหัวเตียงขานรับเสียงเบา พลันมองเสี่ยวฝูเป่าหน้าซาลาเปาตรงหน้าด้วยความเอ็นดูรักใคร่อย่างยิ่ง

ในใจพลันนึกความเสียดายขึ้นมา ลูกชายและลูกสาวของเธอยังไม่ได้แต่งงานมีลูก เธอเกรงว่าจะอยู่ไม่ถึงวันที่ลูกทั้งสองได้สร้างครอบครัว

“อ๊ะ!”

เมิ่งอิ๋งร้องอุทานออกมาเบา ๆ ความเจ็บแปลบบนแขนดึงสติของเธอกลับมา