กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“โจวหลาน แกพูดกับน้าของแกแบบนี้ได้ยังไง!”
โจวอันกั๋วโมโหถึงขีดสุด ยื่นนิ้วมือชี้โจวหลานจนแทบจะตกเตียง
โจวหลานมองไป๋เหลียนที่เข้ามาห้ามโจวอันกั๋วเพื่อเล่นละครตบตาด้วยแววตาเย็นชา
“ถ้าพวกคุณตามฉันมาเพียงเพื่อจะต่อว่าฉัน เช่นนั้นฉันกลับล่ะ”
โจวหลานลุกขึ้นยืนโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อยและตั้งท่าจะดึงตัวสามีจากไป แววตาของไป๋เหลียนพลันฉายความลนลานวูบหนึ่ง
“หลานหลาน เธออย่าไปมีปราณชีวิตกับพ่อเธอเลยนะ ตอนนี้พ่อเธอป่วยอยู่ เธอต้องเข้าใจเขา! หลายปีมานี้พ่อของเธอคอยห่วงหาเธอมาตลอด…”
“งั้นทำไมหลายปีมานี้ถึงไม่มีข่าวคราวและไม่มีจดหมายส่งมาเลยสักฉบับ?”
โจวหลานยิ้มเยาะอย่างรันทด