ตอนที่ 172 โจวหลานพบพ่อ

“อันกั๋ว คุณเป็นยังไงบ้าง”

ไป๋เหลียนนั่งลงข้าง ๆ ด้วยสีหน้าปวดใจ ขอบตาทั้งสองแดงก่ำราวกับว่าในอีกหนึ่งวินาทีถัดไปน้ำตาหยดเท่าเมล็ดถั่วจะร่วงหล่นลงมา

โจวอันกั๋วที่นอนอยู่บนเตียงจนคล้ายกับไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะยกแขน เมื่อเห็นไป๋เหลียนมา ใบหน้าที่อ่อนแอซีดขาวจึงค่อยปรากฏรอยยิ้มโล่งอก

“ฉันไม่เป็นไร”

“หลายวันมานี้ฉันพาเสี่ยวเหมยไปชนบทตามหาหลานหลาน เลยดูแลคุณได้ไม่ดี”

ไป๋เหลียนพูดพลางยกมือขึ้นมาบังหน้าคล้ายกำลังสะอึกสะอื้นเสียงเบา

“ไป๋เหลียน ฉันไม่เป็นไรจริง ๆ คุณลำบากแล้ว! หลานหลานเธอ……”

โจวอันกั๋วยกมือขึ้นอย่างอ่อนแอหมายจะสัมผัสภรรยาผู้อ่อนเยาว์สะคราญโฉม แต่ไป๋เหลียนกลับลดมือลงอย่างแนบเนียนแล้วยืนขึ้นเดินไปรินน้ำให้โจวอันกั๋ว

“พวกเราเจอหลานหลานแล้ว แต่เธอไม่ยอมกลับมา แล้วก็ไม่อยากสนใจฉันกับเสี่ยวเหมยด้วย”