ตอนที่ 152 หลี่จาวตี้และหลี่พ่านตี้เป็นพยาน

“รีบไปตามท่านเร็วเข้า!”

หลี่จาวตี้เอ่ยเสียงดัง

ซื่อหวาจึงเตรียมวิ่งกลับบ้านไปเรียกท่านมาช่วย

“ฮือ ๆๆๆๆ”

ฝูเป่าลุกขึ้นจากร่างของหลี่ฝูกุ้ยที่กำลังร้องไห้น้ำมูกน้ำตาไหลพราก แล้วรีบไปดูบาดแผลของพี่สามตนเอง

“พี่สาม พี่เจ็บมากใช่ไหม”

ฝูเป่าถามด้วยความสงสารและเป็นห่วง

ซานหวาทำหน้าเบะเหมือนจะร้องไห้แต่ยังอยากแสดงความกล้าหาญต่อหน้าน้องสาว จึงฝืนเค้นรอยยิ้มที่ดูน่าเกลียดยิ่งกว่าร้องไห้ออกมา

“ไม่เจ็บ ฉันไม่เจ็บสักนิด!”

ซานหวาเจ็บจนหน้าซีดเผือด จะไม่เจ็บได้อย่างไร