กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เสี่ยวไป๋เลื้อยลงมาจากกระเป๋าเสื้อของฝูเป่าตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้
มันผลุบโผล่ไปตามพงหญ้าทีละกออย่างคล่องแคล่วว่องไวเป็นอย่างยิ่ง
ยิ่งมุ่งหน้าเข้าไปยังส่วนลึกของป่า ก็ดูราวกับแม้แต่พื้นดินก็กำลังสั่นสะเทือนอย่างไรอย่างนั้น
โจวหลานใจคอไม่ดี จึงรีบตามติดอยู่ด้านหลังฝูเป่าไม่ห่าง
กว่าเธอจะคว้าตัวฝูเป่าไว้ได้ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย ยังไม่ทันได้ดุว่า ก็อุ้มฝูเป่าเตรียมจะวิ่งกลับในทันที
เสียงร้องโหยหวนอย่างน่าเวทนาของหมูป่าและเสียงสั่นไหวของต้นไม้ใหญ่ทางด้านหลังทำให้โจวหลานแข้งขาอ่อนแรง จนเกือบจะทรุดคุกเข่าลงกับพื้น
“แม่ รีบดูเร็วเข้า มันขยับไม่ได้แล้ว”
ฝูเป่าถูกแม่อุ้มกอดไว้ในอกแน่นจนขยับดิ้นไม่ได้ ทำได้เพียงยื่นนิ้วมือชี้ไปยังทิศทางที่ต้นไม้ใหญ่กำลังสั่นไหวแล้วพูดเสียงดัง