กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“พี่ชาย รอฉันด้วยสิ!”
ยัยหนูน้อยสวมเสื้อฟางตัวยาวเดินไม่ถนัด จึงวิ่งโซซัดโซเซไล่ตามพวกพี่ชายสองสามคนที่อยู่ข้างหน้า
“พี่สองจูงเธอเอง!”
เอ้อร์หวาหยุดฝีเท้า รอให้ฝูเป่าวิ่งมาถึงตรงหน้าตนแล้วยื่นมือไปจับเขาไว้
มือของฝูเป่านุ่มนิ่มเล็กกระจิริด ทั้งยังอุ่นระอุ
เอ้อร์หวารู้สึกว่ามือตนเพียงข้างเดียวก็กุมมืออวบอ้วนน้อย ๆ ของฝูเป่าได้มิดแล้ว
ฝนโปรยดั่งเข็มเงินโปร่งแสงเป็นเล่ม ๆ ร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้า เด็ก ๆ สวมเสื้อฟางโห่ร้องยินดีกลางสายฝนอย่างเริงร่า
ประตูใหญ่ของบ้านสองสามหลังเปิดอ้าอยู่ เด็กสองสามคนยืนอยู่ใต้ชายคาหน้าซุ้มประตูบ้านตนเอง มองดูพวกฝูเป่าด้วยสีหน้าอิจฉา
พวกเขาไม่มีเสื้อฟาง วันที่ฝนตกจึงได้แต่อยู่บ้านอย่างเชื่อฟังเท่านั้น