กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ตอนโจวหลานตื่นขึ้นมา ข้างนอกก็เริ่มมีฝนตกปรอย ๆ แล้ว
พอเธอแต่งตัวเสร็จและลุกขึ้นมา ข้างนอกก็มีเสียงฝนตกซู่ซ่าและตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว
โจวหลานหันกลับไปมองฝูเป่าที่นอนแผ่แขนขาไปคนละทิศละทาง เท้าเล็ก ๆ จิ้มอยู่ในรูจมูกของพ่อ··· เธอค่อย ๆ เอาเท้าเล็ก ๆ ของฝูเป่าลงมาเงียบ ๆ แล้วใช้ผ้าห่มผืนบางคลุมให้เรียบร้อย
“ทำไมตื่นเช้าขนาดนี้ล่ะ ฉันกะว่าจะทำอาหารเสร็จแล้วค่อยเรียกพวกเธอ!”
หวังซิ่วเอ๋อยิ้มเมื่อเห็นโจวหลานออกมายืนล้างหน้าแปรงฟันอยู่ในลานบ้าน
เธอกับพ่อเฒ่าเจียงตื่นแต่เช้าและเริ่มก่อไฟทำอาหารแล้ว สำหรับคนในหมู่บ้าน วันที่ฝนตกคือช่วงเวลาที่สบายที่สุด
ไม่ต้องลงแปลงนาไปหาแต้มแรงงาน จึงนอนจนตื่นเองได้
“ฉันชินกับการตื่นเช้าแล้ว แม่ ฉันช่วย”