ตอนที่ 48 เสี่ยวไป๋หายไปแล้ว!

พ่อกับแม่ไม่อยู่บ้าน สองคืนนี้ฝูเป่าจึงนอนกับปู่และย่า

พอตอนเช้าลืมตาตื่น ฝูเป่าเห็นว่าปู่ไม่อยู่ ก็รีบลุกพรวดขึ้นมานั่ง

“ย่า ปู่ล่ะ ปู่ขึ้นเขาไปคนเดียวแล้วใช่ไหม?!”

ฝูเป่าพูดพลางกระทืบเท้าเล็ก ๆ อย่างแง่งอน ดวงตามีม่านหมอกลอยคลอขึ้นมาราวกับว่าหยดน้ำตาจะร่วงเผาะลงมาในอีกวินาทีถัดไป

หวังซิ่วเอ๋อรีบวางแผ่นรองรองเท้าที่ปักค้างไว้ครึ่งหนึ่งลงแล้วเข้าไปอุ้มฝูเป่า

พลางมองหลานสาวตัวเล็กที่ทำหน้าตาขัดข้องใจอย่างนึกขัน แล้วยื่นมือไปบีบแก้มของฝูเป่าเบา ๆ ทีหนึ่ง

แก้มของฝูเป่าอวบอูมทั้งยังยืดหยุ่น หวังซิ่วเอ๋อจึงไม่ตัดใจลงแรง

“ปู่ของหลานอยู่ในลานบ้านโน่น จะไม่พาฝูเป่าไปได้ยังไงกัน?”

ฝูเป่าได้ยินคำพูดของย่าจึงค่อยวางใจ ขณะเดียวกันก็อดที่จะเขินอายขึ้นมาไม่ได้ ซบหน้าลงกับไหล่ของย่าไม่ยอมเงยหน้าขึ้น