ตอนที่ 42 ทองคำยุคแห่งความโกลาหล!

สภาพของเรือนรับรองของรัฐในเมืองเอกมณฑลสะดวกสบายกว่าเรือนรับรองทั่วไปมาก

ย้อนไปเมื่อหลายปีก่อนตอนที่โจวหลานกับเยาวชนปัญญาชนรุ่นนั้นลงชนบทแล้วแวะพักเรือนรับรองที่ตัวเมืองอำเภอ ห้องหนึ่งต้องนอนรวมกันถึงสี่ถึงหกเตียง

ในห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นเท้าและกลิ่นเหม็นสารพัดอย่าง

“จิ๊ๆ นี่ฉันแทบไม่กล้านั่งเลยนะเนี่ย!”

หลี่กุ้ยฮวาพอเดินเข้าห้องมาเห็นผ้าปูที่นอนสีขาวสะอาดตาก็อดเดาะลิ้นไม่ได้

คนในหมู่บ้านอย่างพวกเธอต้องง่วนกับงานในไร่นามาตลอดทั้งปี บนตัวบนเสื้อผ้าจึงมักเปรอะเปื้อนฝุ่นดินอยู่เสมอ แถมทุกบ้านยังมีเด็ก ๆ ที่บ้านจึงไม่เคยปูผ้าปูที่นอนสีขาวหรือสีอ่อนเลยสักครั้ง

พอจู่ ๆ ได้มาเห็นห้องที่สะอาดสะอ้านขนาดนี้ก็รู้สึกประหม่าอยู่บ้าง

“พี่สะใภ้ นั่งให้สบายใจเถอะ นอนให้สบายใจเลย พวกเราเสียเงินแล้วนะ”

โจวหลานวางข้าวของลงพลางยิ้มแล้วดันตัวหลี่กุ้ยฮวาให้นั่งลง

หลี่กุ้ยฮวาก็หัวเราะ “พูดถูกแล้วล่ะ พวกเราเสียเงินแล้วจะกลัวอะไร คืนหนึ่งแพงขนาดนี้ ยังไงฉันก็ต้องนอนให้คุ้มทุนให้ได้!”