ตอนที่ 25 เงินที่ขายทองคำ!

“งั้นรอสักครู่นะครับ!”

หลังจากรับเงินและตรวจนับที่หน้าเคาน์เตอร์เรียบร้อยแล้ว เจียงซู่ก็เพิ่งเข้าใจความหมายของคำว่ามองเงินจนตาลายก็คราวนี้เอง

แม้กระทั่งตอนเดินออกจากร้านทอง ฝีเท้าก็ยังดูลอย ๆ อยู่บ้าง

ขณะที่อยู่ในร้านทอง โจวหลานได้ซ่อนเงินและหยกมรกตไว้ในกระเป๋าที่เย็บซ่อนอยู่ด้านในเสื้อคลุมตัวสั้นของตัวเองแล้ว

“คราวนี้ดีจริง ๆ ในที่สุดพี่ใหญ่ก็จะได้ไปรักษาขาที่โรงพยาบาลใหญ่เสียที!”

“ใช่แล้วล่ะ คนทระนงตนอย่างพี่ใหญ่ต้องมานอนบนเตียงเตาดินหลายปีนี้จนกลายเป็นแบบไหนไปแล้ว คำพูดคำจาก็น้อยลงไปทุกที”

พอเอ่ยถึงพี่ใหญ่ อารมณ์ของเจียงซู่ก็หนักอึ้งขึ้นมาหลายส่วน

ทั้งสองคนไม่แม้แต่จะคิดเดินเที่ยวเล่นในตัวเมืองอำเภอให้หนำใจ ก็เตรียมตัวจะกลับบ้านกันแล้ว