กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว
“ย่าอย่าทุบนะ!”
ยังดีที่ฝูเป่าตะโกนเร็ว
ไม่อย่างนั้นหวังซิ่วเอ๋อคงคว้าตัวงูน้อยเสี่ยวไป๋ฟาดใส่กำแพงไปแล้ว...
พวกเด็ก ๆ คนอื่นก็ช่วยกันพูดเจื้อยแจ้วอธิบายว่าได้งูน้อยเสี่ยวไป๋มายังไง
หวังซิ่วเอ๋อถึงได้วางงูน้อยเสี่ยวไป๋ลงบนพื้น ในใจโล่งอกขึ้นมาบ้าง เพียงแต่แววตายังคงคลางแคลงใจอยู่
จ้องมองงูน้อยเสี่ยวไป๋บนพื้น “อยู่ดีไม่ว่าดี ทำไมคุณหลินถึงนึกอยากจับงูมาให้เด็กเล่นกันล่ะ”
งูน้อยเสี่ยวไป๋เพิ่งเคยสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลขนาดนี้จากมนุษย์เป็นครั้งแรก...
แลบลิ้นแล้วเบือนสายตาหนี
“ย่า เสี่ยวไป๋ไม่กัดคน เป็นงูดีนะ!”