ตอนที่ 15 ฝูเป่าอยากเก็บสมุนไพร

ชายวัยราวสี่สิบถึงห้าสิบปีที่สวมเสื้อคลุมยาวสีเทาอยู่ตรงหน้านี้ ก็คือ “อาจารย์” ที่ฝูเป่าเอ่ยถึงนั่นเอง

ไม่มีใครรู้ว่าชื่อเดิมของคนตาบอดหลินคืออะไร และไม่มีใครจำได้ว่าเขามาจากที่ไหน

คนเฒ่าคนแก่ในหมู่บ้านภูเขาดินอาจพอเอ่ยถึงได้สองสามประโยค แต่หากถามให้ละเอียดกว่านั้นก็ไม่มีใครรู้เรื่องแน่ชัดแล้ว

“คุณหลิน ย่าของฉันให้พวกเราเอาน้ำแกงปลามาให้คุณกิน”

เอ้อร์หวากลืนน้ำลายลงคอเงียบ ๆ แล้ววางน้ำแกงปลาที่ถืออยู่ในมือลงบนแท่นโม่หินในลานบ้าน

ที่นี่เคยเป็นโรงสกัดน้ำมันเก่าสำหรับบีบน้ำมันเมล็ดพืชของหมู่บ้าน ต่อมาก็ถูกทิ้งร้างไป

ช่วงขบวนการทางการเมืองจึงถูกจัดสรรให้คนตาบอดหลินมาอาศัยอยู่

“กลับไปช่วยขอบคุณผู้ใหญ่ที่บ้านแทนฉันด้วยนะ”

คุณหลินหรี่ตาคลำทางนั่งลงบนม้านั่งหิน ท่าทางคล่องแคล่วปราดเปรียวไม่เหมือนคนตาบอดเลยสักนิด

“อาจารย์ ปลากลิ่นหอมมากเลย”