ตอนที่ 14 เอาปลาไปส่งให้อาจารย์กิน

“อะไรนะ เก็บมาได้เหรอ”

หวังซิ่วเอ๋อเบิกตากว้าง เดินตามหลังพวกเด็ก ๆ เข้าไปในห้องครัวเตาไฟ

พอมองเห็นต้าหวากับเอ้อร์หวาเปิดเสื้อผ้าออก ปลากินหญ้าสองตัวที่ขาดอากาศจนสลบไปแล้วก็นอนนิ่งทื่ออยู่บนพื้น

“จริง ๆ นะ ปลาบินออกมาจากน้ำจริง ๆ นะ”

ฝูเป่าพยักหน้ารัวเหมือนไก่จิกข้าว

หวังซิ่วเอ๋อกลืนน้ำลาย ไม่อยากเชื่อคำพูดของหลานสาวตัวเล็กอยู่บ้าง จึงหันไปมองหลานชายคนโตที่อายุมากที่สุด

“ย่า ฝูเป่าพูดจริงนะ ปลาพวกนี้พวกเราเก็บมาได้จริง ๆ”

ต้าหวาเผยรอยยิ้มซื่อ ๆ แล้วเล่าให้ย่าฟังอย่างละเอียดถี่ถ้วนรอบหนึ่งว่าปลาสองตัวนี้กระโดดขึ้นมาได้ยังไง

ซานหวากับซื่อหวาก็กระโดดโลดเต้นใช้ท่าทางประกอบแสดงให้ย่าดูตามไปด้วยอีกรอบ

หวังซิ่วเอ๋อถูกพวกเด็ก ๆ ส่งเสียงเอะอะจนปวดหัวตึ้บ แต่พอมองดูปลาบนพื้นที่ตัวใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ ย่อมรู้สึกดีใจเป็นอย่างยิ่ง