กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
คืนวันนั้น
คนในตระกูลเหล่าเจียงเข้านอนกันหมดแล้ว
มีเพียงในห้องของโจวหลานที่ยังจุดตะเกียงอยู่
โจวหลานอุ้มฝูเป่าไว้ในอ้อมอกเพื่อให้นมเธอ
ยัยหนูน้อยไม่กวนใจคนเลยสักนิด นอกจากฉี่ อึ หรือหิวแล้ว โดยพื้นฐานแทบจะไม่ร้องไห้เลย
เจียงซู่ลงจากเตียงเตาไปรินน้ำอุ่นให้ภรรยาของตน
“รีบนอนเถอะ พรุ่งนี้แต่เช้าคุณยังต้องไปทำงานอีกนะ!”
หลังจากโจวหลานอาศัยมือสามีดื่มไปคำหนึ่ง ก็มองเจียงซู่ที่ตาสลึมสลือด้วยความสงสารแล้วเอ่ยขึ้น
เจียงซู่ฉีกยิ้ม “ฉันไม่พับตาหรอก!”
เสี่ยวฝูเป่าในอ้อมอกพอกินอิ่มหนำแล้วก็ส่งเสียงอืออาครางออกมา กำหมัดน้อยสีชมพูขยับปากจ๊วบ ๆ หลับสนิทไป