ตอนที่ 2 คนตาบอดเฒ่าพูดพร่ำเพ้อมาแสดงความยินดี

รอจนหวังซิ่วเอ๋อพาหลี่กุ้ยฮวาออกไปแล้ว โจวหลานถึงได้เปิดแหวกเสื้อเริ่มให้นมเด็ก

ยัยหนูอ้วนจ้ำม่ำในอ้อมอกพอแนบชิดกับโจวหลาน ปากเล็ก ๆ ก็เริ่มดูดขยับไม่หยุด แก้มยุ้ย ๆ ดุนไปมาบนตัวโจวหลาน ทำให้โจวหลานอดไม่ได้ที่จะยกมุมปากยิ้มขึ้นมา

“ยัยหนูจอมตะกละ!”

ยัยหนูอ้วนจ้ำม่ำกินนมไปสองสามคำก็หลับตาผล็อยหลับไป โจวหลานจึงห่อผ้าอ้อมห่อทารกที่ทำจากฟูกผืนบางให้กระชับขึ้นอีกครั้ง ยัยหนูอ้วนจ้ำม่ำที่หลับอยู่ก็ส่งเสียงครางขึ้นมาทันที มือเล็ก ๆ โบกไปมา เท้าเล็ก ๆ ก็ถีบสะเปะสะปะ เครื่องหน้าอันอ่อนช้อยย่นเข้าหากันเป็นก้อนเดียว

โจวหลานมองจนใจแทบจะละลาย รีบคลายผ้าอ้อมห่อทารกออกอย่างแสนรักใคร่

ด้านนอกห้อง หวังซิ่วเอ๋อกับเจียงเหล่าเอ้อร์ยังคงจมอยู่ในความปิติยินดี ทั้งสองคนนั่งอยู่ในห้องโถงกลางบ้านพลางครุ่นคิดตั้งชื่อให้เด็ก

“ภรรยาเหล่าซานเป็นคนในเมือง เคยเรียนหนังสือ ชื่อของเด็กก็ให้เธอผู้เป็นแม่ตั้งเถอะ!”