กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“เวรเอ๊ย ตามหาจางอี้ฝานงั้นเหรอ”
“เป็นไปได้ยังไง เสิ่นจืออี้จะไปสนใจเขาเนี่ยนะ”
หลินหว่านชิงก็เงยหน้าขึ้นเช่นกัน
เธอหงุดหงิดใจเรื่องเมื่อครู่จนแน่นอกอยู่แล้ว เอาแต่นอนฟุบโต๊ะไม่ค่อยเงยหน้า พอได้ยินเสียงเอะอะก็เลยชำเลืองมองไปทางประตู
พอเห็นเสิ่นจืออี้ในวินาทีนั้น เธอก็เผลอเม้มริมฝีปาก
เสิ่นจืออี้สวยจริง ๆ
ความสวยแบบนั้นไม่ต้องพึ่งทรงผม ไม่ต้องรูดซิปชุดนักเรียนลงมาสักสองสามเซนติเมตร ไม่ต้องยิ้มออดอ้อนเอาใจใคร
เธอยืนอยู่ตรงนั้น ไม่ยิ้ม ไม่พูด ยังดึงทุกสายตาจากทั่วทั้งห้องให้จับจ้องมาที่ตัวเองได้