เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 34 หวังกัง: ลูกชายฉันทำผิด! ฉันจะรู้ทั้งรู้แล้วยังทำผิดซ้ำไม่ได้!
“หวังกัง! ไอ้เวรตะไลเอ๊ย!”
ซุนต้าซิงผุดลุกขึ้นนั่งจากแคปซูลเกมอย่างแรง ผิวหนังทั่วร่างเหี่ยวย่นหย่อนคล้อยลงอย่างเห็นได้ชัดด้วยตาเปล่า
เขาก้มมองหลังมือของตัวเองที่เต็มไปด้วยริ้วรอย ตัวสั่นเทิ้มด้วยความโกรธ
“สิบปี! หยาดเหงื่อแรงกายตลอดสิบปีของฉัน หายวับไปในพริบตา!”
เขาทุบกำปั้นลงบนโต๊ะข้าง ๆ จนเศษไม้แตกกระจาย
ความแค้นที่มีต่อเฉินอัน
ความแค้นที่มีต่อหวังกัง
อารมณ์ทั้งสองอย่างพลุ่งพล่านตีกันอยู่ในอก
ยังดีที่เขาฝึกฝนมาจนถึงระดับสองเปลี่ยนขั้นสิบ ร่างกายในโลกความจริงจึงแข็งแรงกว่าคนทั่วไปมาก ทุกครั้งที่ทะลวงหนึ่งเปลี่ยน ก็เท่ากับมีชีวิตเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งชีวิต ทั้งอายุขัยที่เพิ่มขึ้นและสภาพร่างกายที่แกร่งขึ้น