กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 162 เธออย่ามาเล่นแง่น่า
ดึกสงัดแล้ว
เมืองเล็กอันห่างไกลไร้ซึ่งชีวิตราตรี ไม่นานก็มิได้สูญสิ้นชีวิตชีวาไปเสียทีเดียว
ภายใต้ม่านราตรีมืดมิดไร้แสงจันทร์ มีเพียงตะเกียงไฟของบ้านเรือนไม่กี่หลังที่ทอประกายแสงเงียบสงัด
23.50 น.
เมิ่งฉีนั่งอยู่บนเตียงในห้องนอนรองด้วยความหงุดหงิดฟุ้งซ่าน
“ผ้านวมลายวัวนม...”
“ผ้าปูที่นอนลายวัวนม...”
“ทั้งหมดมีแต่กลิ่นของอวิ๋นเมิ่งเหยา...”