กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 118 เกลียด
“แค่ก ๆ...”
อวิ๋นเมิ่งเหยาถูกบีบคอจนทรมาน
ขมวดคิ้วหายใจอย่างยากลำบาก
ทว่าม่านตาสีน้ำตาลเทาในเบ้าตากลับจ้องมองชายหนุ่มในสภาวะ [บุคลิกภาพแตกแยก] ตรงหน้าเขม็ง
ม่านตาสีแดงชาดอันหนาวเหน็บเย็นชาของเขาตลบอบอวลไปด้วยไอหมอก พลิ้วไหวเป็นเงาหางรูปเส้นสาย
“ฉัน...”
“ฉัน...”
“แค่ก ๆ...”